Asıl amaç, ne olsa iyi olacak? Dünyanın birçok yerinde kahve bir hız içeceğidir. Alınır, yolda içilir… Toplantıya yetişirken bitirilir, bazen tadı bile fark edilmeden…
Bizde ise kahve, uzun yıllar boyunca başka bir anlama geliyordu.
Bir içecekten önce bir bahaneydi. Sohbetin bahanesi, misafirliğin bahanesi, beklemenin bahanesi, dikkatin bahanesi…
İşte bu yüzden eski kahvehanelerde ve konaklarda kahve, hiçbir zaman ayakta içilmezdi. Çünkü mesele kahveyi içmek ve hemen bitirmek değildi. Mesele, zamanı birlikte yaşamaktı. Kahvenin yanında su gelirdi, Bazen lokum… Ama asıl ikram edilen şey bunlar değildi: İnsana ayrılan vakitti…
Bugün bir kafeye giriyoruz. Masada dört kişi oturuyor. Dört kahve var, dört telefon da… Herkes aynı masada, Ancak herkes başka bir yerde gezintiye çıkmış halde. Belki de değişen kahvenin tadı değildi. Sohbetin, birlikte aynı mekânda bulunmanın anlamıydı. Yüz yüze gelmenin vazgeçilmez bereketiydi. Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı olduğu söylenir ya. Dikkat ederseniz bu söz kahvenin lezzetinden bahsetmez, hatır(ın)dan bahseder. Çünkü hafızamızda kalan şey, çoğu zaman içtiğimiz kahve değil… O kahvenin etrafında kurulan ilişkidir, iletişimdir hatta onun biçimiyle birlikte her şeyidir.
Bugün hız, haz, hırs, heva ve heves çağında yaşıyoruz. Her şeyi daha kısa sürede ve zevk alarak yapabiliyoruz. Ama bazı şeyler hızlandıkça derinleşmiyor. Dostluk gibi, muhabbet gibi, dinlemek gibi… Belki de bu yüzden Türk kahvesi, bize sadece bir içeceği değil; bir zamanı nasıl yaşayacağımızı da anlatıyor. Burada gerçek zenginlik, daha pahalı fincanlara sahip olmak değildir. Bir fincan kahveyi acele etmeden paylaşabileceğin bir insanla zamana sahip olmaktır. Çünkü bazı içecekler susuzluğu giderir; bazıları ise insanın yalnızlığını.
Bugün size küçük bir davetim var: Bir gün, telefonlarınızı masadan kaldırın. Bir fincan kahve söyleyin. Ve sadece karşınızdaki dostunuzu dinleyin. Belki bu anda, uzun zamandır özlediğiniz bir şeyi yeniden keşfedeceksiniz: Hakiki sohbet ve paylaşımı.